poniedziałek, 10 sierpień 2020 13:42

Fałszywe poddanie się jest równe zbrodni wojennej wg Konwencji Genewskiej

Napisane przez Radosław Konieczny
Oceń ten artykuł
(0 głosów)
Fałszywe poddanie się jest równe zbrodni wojennej wg Konwencji Genewskiej Pixabay

Niewiele osób słyszało o perfidii w konteście wojennym - w tym znaczeniu jest formą oszustwa, w której jedna ze stron obiecuje działać w dobrej wierze (np. wywieszając flagę rozejmu) z zamiarem złamania tej obietnicy po pojawieniu się niepodejrzewającego niczego wroga (np. poprzez wyjście z ukrycia, by zaatakować przeciwnika przychodzącego zabrać "poddających się" jeńców do aresztu). Perfidia stanowi naruszenie prawa wojennego, podobnie jak zbrodnia wojenna, ponieważ degraduje zabezpieczenia i wzajemne ograniczenia wypracowane w interesie wszystkich stron, bojowników i cywilów.

Perfidia jest zakazana na mocy dodatkowego protokołu I do konwencji genewskich z dnia 12 sierpnia 1949 r., który stanowi:

Artykuł 37. - Zakaz perfidii
1. Zabronione jest zabijanie, ranienie lub schwytanie przeciwnika przez uciekanie się do perfidii. Czynności polegające na wzbudzaniu zaufania wroga do przekonania go, że jest on uprawniony lub zobowiązany do udzielenia ochrony na podstawie przepisów prawa międzynarodowego mających zastosowanie w konfliktach zbrojnych, z zamiarem zdradzenia tego zaufania, stanowią perfidię. Poniższe akty są przykładami perfidii:
a) Udawanie zamiaru prowadzenia negocjacji pod flagą rozejmu lub poddania się;
b) udawanie obezwładnienia przez rany lub chorobę;
c) podawanie się za osobę posiadającą status cywila niebiorącego udziału w walce;
oraz
d) podawanie się za osobę posiadającą status ochronny poprzez używanie znaków, emblematów lub mundurów Organizacji Narodów Zjednoczonych lub neutralnych albo innych państw niebędących stronami konfliktu.

2. Nie jest zakazane podszywanie się pod ruchy wojenne. Takie ruchy wojenne są działaniami, które mają na celu wprowadzenie w błąd przeciwnika lub skłonienie go do lekkomyślnego działania, ale nie naruszają żadnej zasady prawa międzynarodowego mającego zastosowanie w konflikcie zbrojnym i nie są perfidne, ponieważ nie wzbudzają zaufania przeciwnika w odniesieniu do ochrony na mocy tego prawa. Przykładami takich podstępów są: stosowanie kamuflażu, wabików, szyderczych operacji i dezinformacji.

Artykuł 38. - Uznane godła

1. Zabrania się niewłaściwego wykorzystywania godła wyróżniającego czerwonego krzyża, czerwonego półksiężyca lub czerwonego lwa i słońca lub innych godeł, znaków lub sygnałów przewidzianych w konwencjach lub w niniejszym protokole. Zakazane jest również umyślne wykorzystywanie w konflikcie zbrojnym innych uznanych na arenie międzynarodowej godeł, znaków lub sygnałów ochronnych, w tym flagi rozejmu i godła ochronnego dóbr kultury.
2. Zabrania się używania godła wyróżniającego Organizacji Narodów Zjednoczonych, chyba że jest to dozwolone przez tę organizację.

Artykuł 39. - Godła narodowości

1. Zabrania się wykorzystywania w konflikcie zbrojnym flag lub emblematów wojskowych, insygniów lub mundurów państw neutralnych lub innych państw niebędących stronami konfliktu.
2. Zakazane jest wykorzystywanie flag lub emblematów wojskowych, oznakowań lub mundurów stron przeciwnych podczas dokonywania ataków lub w celu osłony, wspierania, ochrony lub utrudniania operacji wojskowych.
3. Żadne z postanowień niniejszego artykułu lub art. 37 ust. 1 lit. d) nie ma wpływu na istniejące powszechnie uznane zasady prawa międzynarodowego mające zastosowanie do szpiegostwa lub wykorzystania bander w trakcie prowadzenia konfliktów zbrojnych na morzu.

Tło historyczne

Niezatwierdzenie perfidii było częścią zwyczajowego prawa wojennego na długo przed włączeniem zakazu perfidii do Protokołu I. Na przykład, w IV Konwencji Haskiej - Prawo i zwyczaje wojny lądowej z 1907 r., art. 23 zawiera fragment:

"Oprócz zakazów przewidzianych przez specjalne konwencje, szczególnie zakazane jest...(b) Zabijanie lub ranienie zdradzieckich osób należących do wrogiego narodu lub armii;...(f) Niewłaściwe używanie flagi rozejmu, flagi narodowej lub insygniów wojskowych i munduru wojskowego wroga, jak również charakterystycznych odznak Konwencji Genewskiej".

W czasie II wojny światowej w Teatrze Pacyfiku japońscy żołnierze często umieszczali ładunki wybuchowe na swoich zmarłych i rannych, fałszywie poddając się lub raniąc, aby zwabić aliantów w pułapkę i zaatakować ich z zaskoczenia. Przykładem może być "Patrol Goettge'a" w pierwszych dniach kampanii Guadalcanal w 1942 roku, w którym fałszywa kapitulacja japońska doprowadziła do śmierci ponad 20 amerykańskich żołnierzy. Stwierdzono, że incydent ten, wraz z wieloma innymi perfidnymi działaniami Japończyków w czasie wojny na Pacyfiku, doprowadził do skłonności aliantów do rozstrzeliwania zmarłych lub rannych żołnierzy japońskich oraz tych, którzy próbowali się poddać.

Podczas Procesów Dachau kwestia, czy zakładanie mundurów nieprzyjaciela, aby zbliżyć się do wroga bez użycia ognia, było zgodne z prawem wojennym, została ustalona na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego podczas procesu planisty i dowódcy operacji Greifa, Otto Skorzeny'ego, w 1947 roku. Został on uznany przez amerykański trybunał wojskowy za niewinnego przestępstwa, nakazując swoim ludziom działanie w amerykańskich mundurach. Przekazał on swoim ludziom ostrzeżenie niemieckich ekspertów prawnych, że jeśli będą walczyć w mundurach amerykańskich, będą łamać prawa wojenne, ale prawdopodobnie nie zrobią tego tylko przez noszenie amerykańskich mundurów. Podczas procesu wysunięto szereg argumentów na poparcie tego stanowiska i wydaje się, że niemieccy i amerykańscy wojskowi są co do tego zgodni. W swoim wyroku trybunał zauważył, że sprawa nie wymagała od trybunału dokonania innych ustaleń niż winni lub niewinni, a zatem nie można było wyciągnąć żadnych bezpiecznych wniosków z uniewinnienia wszystkich oskarżonych.

Źródło: Wikipedia

Skomentuj

Free Joomla! template by L.THEME