Bałtycki Łańcuch był pokojową demonstracją polityczną, która odbyła się 23 sierpnia 1989 roku, kiedy to około dwa miliony ludzi chwyciło się za ręce tworząc 600-kilometrowy łańcuch ludzki biegnący przez kraje nadbałtyckie (Estonię, Łotwę i Litwę), wykazując w ten sposób ich jedność w dążeniu do wolności.

Słynny Benjamin Hornigold był prawdziwym znawcą w swoim fachu. Złota era piratów dobiegała końca około 1730 roku, a Hornigold był gotów zakończyć ją z hukiem. Mówimy zresztą o nie byle kim. Jak wszyscy piraci, był on nastawiony na grabież złota. Kiedy akurat nie plądrował łupów, przywłaszczał sobie kapelusze z głów bezradnych marynarzy.

Przez dziesięciolecia wojsko zapewniało żołnierzom dostęp do tych słodyczy - było ono nawet w stanie zainwestować milion dolarów w pływającą fabrykę lodów.

Jest znana z tego, że unicestwiła Drewlan - plemię, które zabiło jej męża Igora Rurykowicza. Chociaż to jej wnuk Włodzimierz I Wielki był pierwszym, który nawrócił cały naród na chrześcijaństwo, jej wysiłki, by szerzyć tę religię w Rusi, przyniosły Oldze miano świętej. Święta Olga, pierwsza rosyjska święta Kościoła prawosławnego, jest patronką wdów i nawróconych.

Według Kroniki Nestora Olga pochodziła ze Pskowa. Kronika ta podaje rok 879 jako jej datę urodzenia, co jest mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę narodziny jej jedynego syna prawdopodobnie jakieś 65 lat później. Niektóre źródła podają, że w 903 roku poślubiła księcia kijowskiego Igora Rurykowicza (inne twierdzą, że doszło do tego o rok lub dwa lata wcześniej).

Regencja

Po śmierci Igora w 945 roku Olga rządziła Rusią Kijowską jako regent w imieniu swojego syna Światosława I. W 947 roku Księżna Olga rozpoczęła ekspedycję przeciwko elitom plemiennym między rzekami Ługą a Mstą. Po tej udanej kampanii na rozkaz Olgi wzniesiono szereg fortów.

Olga pozostała regentką Rusi Kijowskiej przy wsparciu armii i jej ludu. Zmieniła system gromadzenia danin w pierwszej reformie prawnej zarejestrowanej w Europie Wschodniej. Nadal unikała małżeństwa, broniła miasta podczas Oblężenia Kijowa w 968 roku oraz zachowała tron dla swojego syna.

Powstanie Drewlan

Poniższy opis wydarzeń pochodzi z Kroniki Nestora. Księżna Olga była żoną Igora Rurykowicza, który został zabity przez Drewlan. W chwili śmierci męża syn Światosław miał trzy lata, co uczyniło Olgę oficjalnym władcą Rusi Kijowskiej, dopóki nie osiągnął on wieku dojrzałego. Drewlanie chcieli, by Olga poślubiła ich księcia Mała, co uczyniłoby go władcą Rusi Kijowskiej, ale Olga była zdeterminowana, aby pozostać przy władzy i zachować ją dla swojego syna.



Drewlanie wysłali dwudziestu swoich najlepszych ludzi aby przekonali Olgę, by ta poślubiła ich księcia Mała i porzuciła rządy nad Rusią Kijowską. Księżna kazała ich pogrzebać żywcem. Następnie wysłała wiadomość do księcia Mała, że przyjęła propozycję, ale wymagała od nich ich najwybitniejszych mężczyzn, którzy mieli towarzyszyć jej w podróży, aby jej ludzie mogli przyjąć ofertę małżeństwa. Drewlanie wysłali swoich najlepszych ludzi, którzy rządzili ich ziemiami. Po przyjeździe księżna zaproponowała im ciepłe powitanie i zaprosiła ich do kąpieli po długiej podróży w łaźni. Kiedy weszli do środka, zamknęła drzwi i podpaliła budynek, paląc ich żywcem.

Wraz z najlepszymi i najmądrzejszymi mężczyznami planowała po cichu zniszczyć pozostałych Drewlan. Zaprosiła ich na ucztę pogrzebową, aby mogła opłakiwać tam męża. Słudzy czekali na Drewlan, a gdy ci byli pijani, żołnierze Olgi zabili ponad 5000 wojów. Następnie księżna rozpoczęła oblężenie miasta. Poprosiła o dostarczenie jej trzech gołębi i trzech wróbli z każdego domostwa - twierdziła, że nie chce obciążać mieszkańców wioski jeszcze bardziej po oblężeniu. Obywatele z radością posłuchali jej nakazu.

Wtedy Olga dała każdemu żołnierzowi w swojej armii gołębia lub wróbla i kazała im przypinać do każdego ptaka kawałek siarki związanej drobnymi kawałkami materiału. Gdy zapadła noc, Olga kazała swoim żołnierzom wypuścić gołębie i wróble. Ptaki poleciały do swoich siedlisk w domach. Po chwili podpalono gniazda gołębi, klomby, werandy i stogi siana. Nie było domu, który nie byłby strawiony przez ogień i nie można było ugasić tych płomieni, ponieważ wszystkie domy zostały podpalone w jednej chwili. Ludzie uciekli z miasta, a Olga rozkazała żołnierzom ich pochwycić. Tak więc podbiła miasto i spaliła je, a także porwała starszych miasta. Niektórzy z pozostałych jeńców zostali zabici, a innych oddała jako niewolników swoim wyznawcom. Reszcie nakazała składanie regularnych danin.

Co istotne - według Barbary Evans Clements, autorki publikacji "A History of Women in Russia: From Earliest Times to the Present", historia ta jest najprawdopodobniej mitem.

Relacje ze Świętym Cesarzem Rzymskim

Siedem łacińskich źródeł opisuje wizytę Olgi u Świętego Cesarza Rzymskiego Ottona I Wielkiego w 959 roku. Mnich Regino z Prüm wspomina, że wysłannicy poprosili cesarza o mianowanie biskupa i kapłanów dla ich narodu. Kronikarz oskarża wysłanników o kłamstwo, komentując, że ich podstęp został ujawniony dopiero później. Thietmar z Merseburga twierdził, że pierwszy arcybiskup Magdeburga, św. Wojciech, zanim awansował na tę wysoką rangę, został wysłany przez cesarza Ottona do Rusi jako zwyczajny biskup, ale został wypędzony przez pogańskich sojuszników Światosława I. Te same doniesienia powtarzają się w annałach Quedlinburga i Hildesheim.

Chrześcijaństwo

Olga była pierwszą władczynią Rusi, która nawróciła się na chrześcijaństwo, a dokonała tego w roku 945 lub 957. Uroczystości jej oficjalnego przyjęcia w Konstantynopolu zostały szczegółowo opisane przez cesarza Konstantyna VII w jego dziele "De Ceremoniis". Po swoim chrzcie Olga przyjęła chrześcijańskie imię Helena, po panującej cesarzowej Helenie Lekapenie. Słowiańskie kroniki dodają apokryficzne szczegóły do relacji o jej chrzcie, takie jak historia o tym, jak czarowała i "przechytrzyła" Konstantyna i odrzuciła jego propozycję małżeństwa. W rzeczywistości, w czasie chrztu, Olga była prawdopodobnie już podstarzałą kobietą, podczas gdy Konstantyn posiadał już wówczas żonę.

Olga była jedną z pierwszych osób z Rusi, która została ogłoszona świętą za jej wysiłki szerzenia chrześcijaństwa w całym kraju. Jest także świętą w Kościele rzymskokatolickim. Jednakże nie udało jej się nawrócić Światosława - a zadanie uczynienia chrześcijaństwa trwałą religią państwową pozostawiono Włodzimierzowi I, jej wnukowi i uczniowi. W czasie długich kampanii wojskowych jej syna pozostawała ona odpowiedzialna za Kijów, zamieszkując w zamku w Wyszgodzie wraz z wnukami. Zmarła w 969 roku, wkrótce po oblężeniu miasta przez Pieczyngów.

Źródło: Wikipedia

Pomimo tego, że "Gra o Tron" to oszałamiający serial telewizyjny opowiadający o smokach, zlodowaciałych nieumarlakach i magii krwi, który jest przy tym oparty na serii powieści fantasy, mnóstwo wątków w nim zawartych ma swoje korzenie w rzeczywistych wydarzeniach historycznych.

czwartek, 17 styczeń 2019 18:25

Rzymski teatr śmierci

Rzymianie, jak dobrze wiadomo, posiadali szczególny talent do zabijania i przy całej ich odrazie do składania ofiar z ludzi (Imperium zakazywało składania ofiar tego typu, gdziekolwiek na nie natrafiano), pokazy gladiatorów, okazjonalne akty ludobójstwa i publiczne egzekucje były uznawane za wyższe dobro.

Najbardziej niezwykłym aspektem rzymskich publicznych egzekucji była chęć przekształcenia ich w grę. Trzeba to jednak odpowiednio zrozumieć - nie chodzi o grę egzekucyjną jak w przypadku tytułów fantasy z lat osiemdziesiątych, w których uda ci się przeżyć, jeśli znajdziesz wyjście ze śmiercionośnych podziemi. Była to gra w tym sensie, że zbrodniarz ginął w widowiskowy sposób w teatrze, gdzie oczekiwano od niego odgrywania konkretnej roli. Te teatralne widowiska tradycyjnie odbywały się w amfiteatrze w samo południe, między rankiem i popołudniowymi walkami.

Przykłady:

Ok. 30 r. pne - 40 r. pne: Strabon wspomina w notatkach sycylijskiego herszta bandytów Selurusa, który został umieszczony na drewnianej imitacji Etny, zbudowanej nad klatką dzikich zwierząt. Góra została skonstruowana tak, aby zawalić się po ustalonym sygnale, a Selurus wpadł do klatki, gdzie został rozdarty na strzępy.

Połowa I wieku ne: kryminalista o imieniu Meniskus został spalony żywcem odgrywając rolę Herkulesa. Meniskus był prawdopodobnie przebrany i być może zmuszony do odgrywania roli mitycznego herosa.

Końcówka I wieku ne: Marcjalis opisuje przestępcę, który dobrowolnie zanurzył rękę w ogniu, na wzór Gajusza Mucjusza Scewoli. Zdecydował się on na taki krok najwyraźniej dlatego, że gdyby nie to, zostałby on spalony żywcem.

Ok. 80 r. ne: przestępca został zmuszony, aby ubrać się jak Orfeusz i grać na lirze przed dzikimi zwierzętami. Te rozdarły go na strzępy.

Niejaki "Daedelus" został zrzucony na pożarcie niedźwiedziom. Prawdopodobnie został zrzucony na arenę na sznurze, a następnie jego skrzydła "złamały się". Żeby nie wydawało się to niewiarygodne, istnieje zapis o innym Daedelusie (także przestępcy), który wykonując podobny manewr wylądował tuż obok Nerona w amfiteatrze i opryskał Imperatora swoją krwią. Miało to miejsce mniej więcej pokolenie wcześniej.

"Pazyfae" (najprawdopodobniej przestępczyni) miała być sparowana z bykiem, jak jej odpowiedniczka z greckiej mitologii. Jeśli przeżyje to doświadczenie to i tak zostanie później pozbawiona życia.

Druga połowa II wieku ne: Tertulian wspomina przestępców przebranych za Attisa, wykastrowanego boga. Byli oni, jak możemy się domyślać, publicznie kastrowani. Inni przebrani za Herkulesa zostali spaleni żywcem.

Klemens Rzymski opisuje chrześcijańskie kobiety przebrane za Danaidy i Dirke. Dirke była w mitach przywiązana do rogów byka, więc nie ma wątpliwości, jak to się skończyło...

Ok. 200 r. ne: Perpetua, chrześcijańska męczennica miała przebrać się w mitologiczny strój, ale odmówiła współpracy, została uwięziona i wyprowadzona nago na arenę.

Trzeba jednak zaznaczyć, że źródła są, w taki czy inny sposób, niewystarczające: fraszki, stronnictwo, polemika stronnicza itd. Nie mamy "dziennikarskiego" opisu znikających w ten sposób przestępców. Ale wystarczająco wiele niedoskonałych źródeł może już stanowić fakt.

Być może pozostało tylko jedno pytanie: w jaki sposób władze rzymskie doprowadziły do ​​tego, że skazywano opisywanych kryminalistów na śmierć? Po pierwsze, wielu z nich nie musiało tak skrupulatnie "współpracować". Na przykład biedny, stary Selurus na szczycie swojej zapadającej się góry mógł zostać w odpowiednim momencie odratowany, a sztuka nadal wzbudzałaby ekscytację publiczności, która przyszła zobaczyć, jak umiera. Podobnie kobieta przywiązana do platformy, podczas gdy byk wpadł rozwścieczony na arenę.

Po drugie w niektórych przypadkach mogło istnieć przeczucie, że występując na scenie przestępcą uniknął śmierci lub przynajmniej tej "gorszej" śmierci. Jest na to wyraźna wzmianka w przypadku "Gajusza Mucjusza Scewoli", który poświęcił swoją rękę w płomieniach, aby nie zostać spalonym w całości - czy to oznaczało, że otrzymał miłosierną śmierć, czy też został uwolniony? Podobnie "Orfeusz", który grał dla zwierząt, mógł zostać poinformowany, że gdyby żaden zwierz go nie zaatakował, zostałby uwolniony lub zabity w bardziej humanitarny sposób (ale zapewne wszystko to wydawało się zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe - kaci mogli przecież skłamać).

Po trzecie, organizatorzy mogli zaoferować leki uśmierzające ból (a może truciznę?) w zamian za współpracę.

Po czwarte, istnieje udowodniona i całkowicie osobliwa więź między katem i skazanym. Być może więzień postrzegał współpracę jako część paktu pomiędzy zabijanym a zabójcą zawartego w celu odbycia "humanitarnej egzekucji".

Źródło: Beachcombing's Bizarre History Blog

Historie oraz mity związane z Wikingami nadal działają na ludzką wyobraźnię. Niemal wszyscy słyszeli o ich heroicznych czynach, nadludzkiej sile i niesamowitej odwadze. Znane są również ich imponujące umiejętności prowadzenia bitew na morzu. Co jednak sprawiało, że Wikingowie byli równie skuteczni w walce na lądzie?

Historie podejmowanych prób ucieczki z niemieckich obozów zagłady do dzisiaj poruszają serca miłośników historii. Trzeba jednak przyznać, że ta dokonana przez polskiego poetę Stanisława Jerzego Leca może być opisywana jako jedna z najbardziej spektakularnych.

Jedną z najbardziej rozpoznawalnych ról Toma Hanksa był Chuck Noland, główny bohater dzieła Roberta Zemeckisa pt. "Cast Away - poza światem" z 2000 roku. Poruszająca historia próbującego przetrwać na bezludnej wyspie mężczyzny zapisała się w pamięci milionów widzów na całym świecie. Niewielu jednak zna autentyczną historię załogi statku Grafton, którą spotkał podobny los.

piątek, 28 grudzień 2018 11:45

20 istotnych faktów o II Wojnie Światowej

II wojna światowa nadal utrzymuje miano największej wojny masowej znanej człowiekowi. Gdy weźmiemy pod uwagę kraje biorące w niej udział, liczba ofiar śmiertelnych i ciągłe cierpienia, które spowodowała, nie można zaprzeczyć, że było to wydarzenie historyczne, którego ludzie nigdy nie zapomną. Ale jakie są kluczowe fakty dotyczące II wojny światowej? Kto był w nią zaangażowany? Ilu ludzi zostało zabitych? Młodsze pokolenia winny być kształcone w oparciu o te fakty, ponieważ są ważną częścią współczesnej historii i ukształtowały styl życia oparty na demokracji, który prowadzimy dzisiaj.

Free Joomla! template by L.THEME