Johann "Jack" Unterweger był austriackim seryjnym zabójcą, który popełnił morderstwa w kilku krajach. Początkowo skazany w 1974 roku za pojedyncze morderstwo, zaczął pisać książki w więzieniu. Jego dzieła zwróciły uwagę austriackiej elity literackiej, która uznała to za dowód jego resocjalizacji. Po głośnym lobbingu został zwolniony warunkowo w 1990 roku.

Po wyjściu na wolność stał się pomniejszą gwiazdą i pracował jako dramatopisarz i dziennikarz, jednak w ciągu kilku miesięcy zaczął seryjnie zabijać kobiety. Po tym, jak został skazany za kolejne dziewięć morderstw w 1994 roku, popełnił samobójstwo w więzieniu, wieszając się.

Wczesne życie

Unterweger urodził się w 1951 roku jako syn kelnerki Theresii Unterweger oraz nieznanego amerykańskiego żołnierza, którego kobieta poznała w Trieście we Włoszech. Niektóre źródła określają jego matkę jako prostytutkę. Kobieta została uwięziona za oszustwo w trakcie ciąży, ale została zwolniona i udała się do Grazu, gdzie urodziła Johanna. Po tym, jak Theresia została ponownie aresztowana w 1953 roku, Unterweger został wysłany do Karyntii, aby zamieszkać tam ze swoim dziadkiem, który był znany jako "podejrzany typ", który regularnie wykorzystywał swojego wnuka, aby pomagał mu w kradzieży zwierząt gospodarskich.

Chłopiec przebywał w więzieniu przez większość swojej młodości. Pracował jako kelner, jednak w latach 1966–1974 był skazywany szesnaście razy, głównie za kradzieże i włamania, ale także za stręczycielstwo i napaść seksualną na prostytutkę - większość tych ośmiu lat spędził zatem za kratkami.

Pierwsze morderstwo, pobyt w zakładzie karnym i wyjście na wolność

W 1974 roku Unterweger zamordował 18-letnią obywatelkę niemiecką Margaret Schäfer, dusząc ją jej własnym stanikiem, a dwa lata później został aresztowany i skazany na dożywocie. W więzieniu Unterweger pisał opowiadania, wiersze, sztuki i autobiografię pt. "Czyściec lub Podróż do więzienia - Raport winnego człowieka", które później posłużyły za podstawę do stworzenia dokumentu opisującego jego życie.

W 1985 roku rozpoczęła się kampania mająca na celu ułaskawienie i zwolnienie Unterwegera z więzienia. Prezydent Austrii Rudolf Kirchschläger odrzucił przedstawioną mu petycję, powołując się na przepisy, w myśl których surowszy wyrok sądowy winien trwać co najmniej piętnaście lat. Pisarze, artyści, dziennikarze i politycy agitowali za ułaskawieniem mężczyzny, wliczając w to takie osoby jak: pisarz i laureat Nagrody Nobla z 2004 roku Elfriede Jelinek, Günter Grass, Peter Huemer, a także redaktor magazynu Manuskripte, Alfred Kolleritsch.

Unterweger został wypuszczony na wolność 23 maja 1990 roku, po odsiedzeniu wymaganego minimum w postaci piętnastu lat. Niedługo potem jego autobiografia trafiła na lekcje do szkół, a opowiadania dla dzieci były czytane w radiu. Sam Unterweger był gospodarzem programów telewizyjnych dotyczących resocjalizacji i pracował jako reporter dla publicznej stacji telewizyjnej ORF, gdzie relacjonował historie dotyczące tych samych morderstw, za które został później skazany.

Późniejsze morderstwa

Po jakimś czasie stróże prawa odkryli, że Unterweger zabił prostytutkę o imieniu Blanka Bockova w Czechosłowacji i siedem kolejnych w Austrii w 1990 roku (Brunhilde Masser, Heidi Hammerer, Elfriede Schrempf, Silvia Zagler, Sabine Moitzl, Karin Eroglu-Sladky, Regina Prem) w pierwszym roku po jego uwolnieniu - wszystkie z nich udusił biustonoszami. W 1991 roku Unterweger został zatrudniony przez austriackie czasopismo do pisania o przestępczości w Los Angeles w Kalifornii oraz różnicach między amerykańskim a europejskim podejściem do prostytucji. Unterweger spotykał się z lokalną policją, posuwając się nawet tak daleko, że wziął udział w przejażdżce dzielnicami czerwonych latarni w mieście. W czasie pobytu Unterwegera w Los Angeles trzy prostytutki - Shannon Exley, Irene Rodriguez i Peggy Booth - zostały pobite, napastowane gałęziami drzew i uduszone własnymi stanikami.

W Austrii zaczęto sugerować, że Unterweger jawi się jako podejrzany o zabójstwa prostytutek. Wobec braku innych podejrzanych policja poważnie zainteresowała się kwestią winy Unterwegera i trzymała go pod obserwacją, dopóki nie udał się do USA - rzekomo jako reporter - i nie zauważyli niczego, co wiązałoby go z morderstwami.

Aresztowanie i śmierć

Policja w Grazie zebrała w końcu wystarczającą ilość dowodów, aby wydać nakaz jego aresztowania, ale Unterweger zbiegł zanim funkcjonariusze weszli do jego domu. Po tym, jak organy ścigania poszukiwały go i jego dziewczynę, Biankę Mrak, na terenie Szwajcarii, Francji i Stanów Zjednoczonych, mężczyzna został ostatecznie aresztowany przez amerykańskich szeryfów w Miami na Florydzie, 27 lutego 1992 roku. Co ciekawe - będąc już zbiegiem, zadzwonił do austriackich mediów, aby spróbować przekonać ich o swojej niewinności. Został ekstradowany do Austrii 27 maja 1992 roku i oskarżony o 11 zabójstw, w tym jedno, które miało miejsce w Pradze i trzy przypadki odnotowane w Los Angeles. Biegli uznali go winnym dziewięciu morderstw większością 6:2 (wystarczającą wówczas do skazania go zgodnie z prawem austriackim). Na podstawie stosownych badań austriacki psychiatra dr Reinhard Haller zdiagnozował u niego narcystyczne zaburzenie osobowości i przedstawił swoje ustalenia sądowi 20 czerwca 1994 roku. Dziewięć dni później Unterweger został skazany na dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego.

Jeszcze tej samej nocy popełnił samobójstwo w więzieniu Graz-Karlau, wieszając się na sznurze ze sznurowadeł i ze spodni dresowych, używając tego samego węzła, który znaleziono na wszystkich uduszonych prostytutkach.

Przed śmiercią Unterweger twierdził, że zamierza wystąpić z apelacją, a zatem zgodnie z prawem austriackim jego wyrok nie został uznany za prawnie wiążący po jego śmierci, ponieważ nie został ponownie rozpatrzony i potwierdzony przez sąd.

Źródło: Wikipedia

Free Joomla! template by L.THEME