W sobotę minął dokładnie rok od legalizacji rekreacyjnej sprzedaży marihuany w Arizonie, która przyniosła ponad miliard dolarów całkowitego przychodu.

Departament Przychodów Arizony ogłosił, że całkowita sprzedaż marihuany brutto osiągnęła ponad 1,2 miliarda dolarów, nie licząc grudniowych raportów końcowych, przewyższając początkowe prognozy.

Znacznie przewyższyło to również sprzedaż w pierwszym roku w innych stanach, które zalegalizowały rekreacyjną marihuanę. Przykładowo przychody z Kolorado wyniosły 292 miliony dolarów, Oregon zainkasował prawie 345 milionów dolarów, Waszyngton ponad 185 milionów dolarów, a Nevada - prawie 425 milionów dolarów.

Dochody podatkowe z rekreacyjnej sprzedaży marihuany przyniosły ponad 190 milionów dolarów wpływów.

Z tego rocznego dochodu z podatków:
- 7,3 miliona to podatek od sprzedaży edukacji,
- 92,9 miliona dolarów to podatek akcyzowy od marihuany, który finansuje uczelnie, wydziały zdrowia w hrabstwach i wiele innych.

Źródło: ABC15.com

Antarctic Snow Cruiser (Antarktyczny Krążownik Śnieżny) był pojazdem zaprojektowanym w latach 1937-1939 pod kierownictwem Thomasa Poultera, mającym ułatwić transport na Antarktydzie podczas Ekspedycji Służby Antarktycznej Stanów Zjednoczonych (1939-41). Krążownik był również opisywany jako "Pingwin", "Pingwin 1" lub "Żółw" w niektórych opublikowanych materiałach.

Poulter był drugim w hierarchi dowódcą Drugiej Ekspedycji Antarktycznej Byrda, rozpoczętej w 1934 roku. W czasie pobytu na Antarktydzie Poulter opracował kilka innowacyjnych rozwiązań. Jednak masywny krążownik śnieżny generalnie nie działał tak, jak oczekiwano w trudnych warunkach (gładkie opony stworzone tak by nie pokryły się śniegiem, nie trzymały się lodu) i ostatecznie został porzucony na Antarktydzie. Odnaleziony ponownie pod głęboką warstwą śniegu w 1958 roku, później znów zniknął z powodu zmieniających się warunków atmosferycznych.

Projekt i budowa

29 kwietnia 1939 roku Poulter i The Research Foundation of the Armour Institute of Technology pokazali plany urzędnikom w Waszyngtonie. Fundacja miała sfinansować koszty i nadzorować budowę, a pojazd służyć Służbie Antarktycznej Stanów Zjednoczonych. Prace rozpoczęły się 8 sierpnia 1939 roku i trwały 11 tygodni. 24 października 1939 r. pojazd został po raz pierwszy uruchomiony w Pullman Company na południe od Chicago i rozpoczął podróż na odległość 1640 km do nabrzeża wojskowego w Bostonie. Podczas podróży uszkodzony układ kierowniczy spowodował, że pojazd zjechał z małego mostu na Lincoln Highway i wpadł do strumienia w pobliżu miasta Gomer w Ohio, gdzie pozostał przez trzy dni. Po dotarciu do Bostonu, 15 listopada 1939 roku na pokładzie USCGC North Star wyruszył na Antarktydę.

Przybycie na Antarktydę

Snow Cruiser przybył do Little America w Zatoce Wielorybów na Antarktydzie z ekspedycją United States Antarctic Service Expedition na początku stycznia 1940 roku i napotkał wiele problemów. Konieczne było zbudowanie rampy z drewna, aby rozładować pojazd. Gdy pojazd był rozładowywany ze statku, jedno z kół przebiło się przez rampę. Załoga wiwatowała, gdy Poulter uwolnił pojazd z rampy, ale wiwaty ucichły, gdy pojazd nie poruszał się po śniegu i lodzie. Duże, gładkie, pozbawione bieżnika opony zostały pierwotnie zaprojektowane dla dużego pojazdu bagiennego - obracały się swobodnie i zapewniały bardzo niewielki ruch do przodu, zapadając się aż o 3 stopy (0,91 m) w śnieg. Załoga przymocowała dwie zapasowe opony do przednich kół pojazdu i zainstalowała łańcuchy na tylnych kołach, ale nie była w stanie przezwyciężyć braku trakcji. Załoga odkryła później, że opony miały lepszą trakcję, gdy jechały do tyłu. Najdłuższa przebyta trasa wyniosła 92 mile (148 km) - przejechana całkowicie na wstecznym biegu. 24 stycznia 1940 r. Poulter wrócił do Stanów Zjednoczonych, pozostawiając F. Altona Wade'a na czele reszty załogi. Naukowcy przeprowadzili eksperymenty sejsmologiczne, pomiary promieniowania kosmicznego i pobierali próbki rdzeni lodowych, mieszkając w pokrytym śniegiem i drewnem krążowniku śnieżnym. Finansowanie projektu zostało anulowane, gdy w Stanach Zjednoczonych skupiono się na II wojnie światowej.

Ponowne odkrycie i ostateczny los

Podczas Operacji Highjump pod koniec 1946 r. zespół ekspedycyjny odnalazł pojazd i odkrył, że potrzebuje on jedynie powietrza w oponach i kilku napraw, aby był sprawny.

W 1958 r. międzynarodowa ekspedycja odnalazła krążownik śnieżny na Little America III przy użyciu buldożera. Był przykryty 23 stopami (7 m) śniegu, ale długa bambusowa tyczka wyjawiła jego pozycję. Udało się dokopać do spodu kół i dokładnie zmierzyć ilość śniegu, jaki spadł od czasu porzucenia krążownika. Wewnątrz pojazd był dokładnie taki, jakim zostawiła go załoga - z papierami, czasopismami i papierosami porozrzucanymi dookoła.

Późniejsze ekspedycje nie odnotowały żadnych śladów pojazdu. Chociaż istniały pewne nieuzasadnione spekulacje, że (pozbawiony trakcji) krążownik śnieżny został wywieziony przez Związek Radziecki w czasie zimnej wojny, pojazd najprawdopodobniej znajduje się na dnie Oceanu Południowego lub jest zakopany głęboko pod śniegiem i lodem. Lód antarktyczny jest w ciągłym ruchu, a szelf lodowy stale przesuwa się w kierunku morza. W 1963 roku duży fragment szelfu lodowego Rossa oderwał się i podryfował dalej. Nie wiadomo, po której stronie szelfu lodowego znajdował się Cruiser.



Innowacyjne rozwiązania zastosowane w krążowniku to m.in.:

- koła i opony chowały się w obudowach, gdzie były ogrzewane przez spaliny silnika. Miało to zapobiec pękaniu mieszanki gumy naturalnej w niskich temperaturach,
- długie zwisy przednie i tylne nadwozia miały pomóc w pokonywaniu szczelin o szerokości do 4,6 m. Przednie koła miały być chowane tak, aby przód mógł być przepchnięty przez szczelinę. Następnie przednie koła miały być wyciągnięte (a tylne schowane), aby przeciągnąć pojazd przez resztę drogi. Proces ten wymagał skomplikowanej, 20-stopniowej procedury,
- podkładka na szczycie pojazdu została zaprojektowana tak, aby pomieścić mały samolot (5-pasażerski dwupłatowiec Beechcraft). Samolot miał zostać wciągnięty na miejsce za pomocą wciągarki. Samolot miał być wykorzystywany do prowadzenia badań lotniczych,
- płyn chłodzący silnika krążył w całej kabinie w celu ogrzewania. System ogrzewania był bardzo wydajny i załoga donosiła, że do spania potrzebowała tylko lekkich koców,
- nadmiar energii elektrycznej mógł być magazynowany w akumulatorach do zasilania świateł i urządzeń, gdy silnik nie pracował,
- dzięki wyeliminowaniu dużych mechanicznych elementów napędowych w całym pojeździe, spalinowo-elektryczny układ napędowy pozwolił na zastosowanie mniejszych silników i uzyskanie więcej miejsca dla załogi. Jest to prawdopodobnie pierwsze zastosowanie spalinowo-elektrycznego układu napędowego w czterokołowym pojeździe tej wielkości. Taka konstrukcja jest obecnie powszechnie stosowana w dużych nowoczesnych ciężarówkach górniczych.

Źródło: Wikipedia (ENG)

Miasto Tacoma uruchomiło program pilotażowy, w ramach którego bezdomni będą opłacani za zbieranie śmieci i gruzu z ulic. Ma to na celu usunięcie śmieci z ulic miasta, a jednocześnie zapewnienie pracy osobom pozbawionym dachu nad głową.

Inicjatywa jest wynikiem starań radnego miasta Roberta Thomsa, który uważa, że projekt ten przyniesie duże korzyści.

- Chodzi o to, aby zbudować ten rodzaj wewnętrznej dumy, że zrobiłeś coś sam i że zostałeś za to nagrodzony w formie tego, czego ludzie potrzebują - powiedział. - A to są przecież zasoby.

Wśród rosnących stosów śmieci i gruzu, które piętrzą się na zewnątrz obozowiska bezdomnych, które rozciąga się na kilka bloków miejskich w centrum Tacomy, jeden z bezdomnych Stephen Nelson powiedział, że jest gotowy iść do pracy.

- Jasne, że to zrobię - oznajmił. - Wciąż żyję, chodzę i mówię. Jeśli ja mogę pracować, to oni też.

Chociaż Nelson jest bezdomny, ma odpowiednie nastawienie do ludzi, których miasto chce zatrudnić.

- Nie postrzegam ludzi, którzy są uzależnieni od narkotyków, jako idealnych kandydatów do tej pracy - powiedział Thoms, dodając, że chce zacząć od płacenia minimalnej stawki, która wynosi nieco więcej niż 13 dolarów za godzinę.

Thoms powiedział, że wierzy, iż inne miasta systemu zatok Puget Sound, takie jak Seattle, również mogą czerpać korzyści z programu Tacomy.

- Myślę, że jest to bardzo innowacyjne - oświadczył. - Według moich informacji jest to pierwszy taki projekt w stanie Waszyngton.

Tacoma przeznaczyła nieco ponad 60 tys. dolarów na program i nawiązała współpracę z Valeo Vocation, grupą zajmującą się pośrednictwem pracy, która będzie prowadzić działania informacyjne i szkolenia dla osób objętych projektem.

- Wszystko zostało przetestowane i zatwierdzone do wdrożenia - powiedział Norman Brickhouse, dyrektor ds. usług z Valeo Vocation, dodając, że jego agencja notowała już podobne sukcesy, pomagając ludziom mieszkającym w schroniskach znaleźć pracę. - Mogą pracować, a potem wrócić do swojego namiotu.

Według niektórych szacunków, na ulicach Tacomy mieszka od 500 do 700 bezdomnych, co stanowi największą ich liczbę ze wszystkich miast w hrabstwie Pierce.

Thoms mówi, że Plemię Puyallap również zaoferowało finansowanie tego programu i jeśli się powiedzie, lokalne firmy, takie jak Almond Roca, również rozważą zatrudnienie bezdomnych.

Źródło: KomoNews

Dwa lata temu miasto Stockton w Kalifornii rozpoczęło odważny eksperyment - postanowiło rozdawać 125 osobom po 500 dolarów miesięcznie przez 24 miesiące, bez żadnych ograniczeń i bez wymagań dotyczących pracy. Ludzie ci zostali losowo wybrani z dzielnic, w których dochód gospodarstwa domowego był na poziomie mediany lub poniżej. Mogli oni wydać pieniądze w dowolny sposób. W międzyczasie naukowcy badali, jaki wpływ na ich życie miała gotówka.

Wyniki z pierwszego roku eksperymentu, który trwał od lutego 2019 do lutego 2020, są już dostępne. I są one niezwykle zachęcające dla jego uczestników, a także dla zwolenników, którzy uważają bezwarunkowe transfery pieniężne za skuteczny sposób pomagania ludziom w ucieczce od ubóstwa.

Najbardziej zdumiewającym odkryciem jest to, że osoby, które otrzymały gotówkę, zdołały zapewnić sobie pracę w pełnym wymiarze godzin ponad dwukrotnie częściej niż osoby z grupy kontrolnej, które nie otrzymały gotówki. W ciągu roku odsetek osób otrzymujących gotówkę, które miały pracę w pełnym wymiarze godzin, skoczył z 28% do 40%. Grupa kontrolna w tym samym okresie odnotowała jedynie 5-procentowy skok.

Badacze napisali w swoim raporcie, że pieniądze dały odbiorcom stabilność, której potrzebowali, by wyznaczać cele, podejmować ryzyko i znajdować nowe miejsca pracy. Jeden z mężczyzn w wieku 30 lat był uprawniony do uzyskania licencji na nieruchomości od ponad roku, ale nie uzyskał jej, ponieważ nie mógł sobie pozwolić na wzięcie wolnego w pracy. Dzięki wolności oferowanej przez dodatkowe 500 dolarów miesięcznie, powiedział, że jego życie "zmieniło się o 180 stopni (...) ponieważ mam więcej czasu i wartości netto, aby się uczyć i (...) aby osiągnąć moje cele".

Krytycy programów pomocy gotówkowej często twierdzą, że rozdawanie "darmowych pieniędzy" sprawi, że ludzie będą mniej skłonni do znalezienia pracy. Jednak z dotychczasowych badań wynika, że bezwarunkowa gotówka nie zniechęca do pracy. W wielu programach - od Alaski i Karoliny Północnej w USA, po Finlandię i Hiszpanię w Europie - nie miało to żadnego wpływu na zatrudnienie. W niektórych przypadkach wydaje się, że ośmielają one osoby o skłonnościach przedsiębiorczych. Na przykład w Japonii wstępne wyniki badań wykazały, że beneficjenci są 3,9 razy bardziej zainteresowani rozpoczęciem nowej działalności gospodarczej.

Pomijając kwestię zatrudnienia, istnieją wyraźne korzyści z bezwarunkowych programów gotówkowych. Eksperyment w Stockton - który został przeprowadzony jako randomizowana próba kontrolowana i poddany niezależnej ocenie - wlicza się do rosnącej liczby dowodów z eksperymentów z dochodem podstawowym na całym świecie, które pokazują, że otrzymywanie bezwarunkowej gotówki zazwyczaj zwiększa szczęście, zdrowie, frekwencję w szkole i zaufanie do instytucji społecznych, jednocześnie zmniejszając przestępczość.

Więcej korzyści - i pewne ograniczenia - z procesu o gwarantowany dochód w Stockton

Program w Stockton przyniósł także inne korzyści. Osoby otrzymujące gotówkę zgłaszały, że są mniej niespokojne i przygnębione niż grupa kontrolna. Średnio, odbiorcy "doświadczyli klinicznie i statystycznie istotnej poprawy zdrowia psychicznego, której nie doświadczyła grupa kontrolna - przechodząc od prawdopodobnego łagodnego zaburzenia zdrowia psychicznego do prawdopodobnego dobrego samopoczucia psychicznego w ciągu rocznej interwencji", jak twierdzą badacze.

Gotówka pozwoliła również odbiorcom pomóc ich rodzinie i przyjaciołom. Na przykład, jedna kobieta użyła gotówki, aby pomóc rodzeństwu kupić ubrania szkolne dla ich dzieci i pomóc synowej zapłacić za ubezpieczenie samochodu. Inna kupiła pieluchy dla swoich wnuków.

To nie pierwszy raz, kiedy widzimy, że programy gotówkowe mają pozytywny wpływ na szerszą społeczność. W Kenii transfery gotówkowe pobudziły gospodarkę i przyniosły korzyści nie tylko samym beneficjentom, ale także mieszkańcom pobliskich wiosek.

Warto zwrócić uwagę na pewien detal w badaniu w Stockton - każdy z uczestników otrzymał 500 dolarów miesięcznie na kartę debetową, aby badacze mogli zobaczyć, jak wykorzystują pieniądze. Jednak 40 procent z nich było albo wypłacane w gotówce, albo przelewane na istniejące konto bankowe, więc badacze musieli polegać na uczestnikach, by powiedzieli im, na co poszły pieniądze.

Z pieniędzy śledzonych na kartach debetowych, odbiorcy wydawali najwięcej na artykuły pierwszej potrzeby, takie jak jedzenie (37 procent), artykuły gospodarstwa domowego i ubrania (22 procent), media (11 procent) i koszty samochodu (10 procent). Na alkohol i papierosy wydali mniej niż 1 procent.

Choć liczby te nie oddają pełnego obrazu sytuacji, stanowią jednak przeciwwagę dla szkodliwych stereotypów i błędnych założeń: że ludzie, którzy stają się biedni, stają się tacy, ponieważ nie potrafią racjonalnie podejmować decyzji i samokontrolować się, a także że wydają wolne pieniądze na niepoważne rzeczy lub substancje uzależniające. Dowody nie potwierdzają tych przekonań.

Eksperyment w Stockton był niewielkim badaniem, w którym wzięło udział tylko 125 osób otrzymujących gotówkę, więc jego wyniki powinny być postrzegane raczej jako dowody potwierdzające skuteczność programów gotówkowych niż jako ostateczny dowód. Niemniej jednak, wyniki tego finansowanego przez filantropów programu - oficjalnie znanego jako Stockton Economic Empowerment Demonstration (SEED), który otrzymał grant w wysokości 1 miliona dolarów od Economic Security Project - pomagają podkreślić, że ubóstwo to brak gotówki, a nie charakter, i w użyteczny sposób dodają do zbioru dowodów na to, że "darmowe" pieniądze nie zniechęcają do zatrudnienia - mogą je wręcz zwiększyć.

Implikacje dla polityki, w czasie pandemii i później

Przesłanie, że darmowe pieniądze mogą faktycznie poprawić perspektywy zatrudnienia, pojawia się w krytycznym momencie, gdy administracja Bidena próbuje przeforsować pakiet pomocy pandemicznej, który obejmowałby bezpośrednie czeki dla milionów Amerykanów.

Pandemia sprawiła, że idea bezpośrednich płatności stała się bardziej popularna. Z kryzysem Covid-19 generującym tak wiele strat finansowych i niepewności, zwolennicy argumentowali, że obywatele desperacko potrzebują pewnego rodzaju dolnej granicy dochodów. Na tym tle, SEED zapoczątkował coś znacznie większego: Mayors for a Guaranteed Income, koalicję burmistrzów, którzy naciskają na USA, aby wdrożyć federalny dochód gwarantowany. Zarówno SEED, jak i koalicja burmistrzów są dziełem Michaela Tubbsa, byłego burmistrza Stockton.

Tubbs od lat promuje ideę, że dochód gwarantowany mógłby odmienić życie mieszkańców Stockton, ale dał też do zrozumienia, że ten eksperyment dotyczy o wiele więcej niż tylko jego miasta. - Stockton jest swego rodzaju pośrednikiem dla Ameryki: jej różnorodności, jej ludzi - powiedział. - To miejsce, które się rozwija i ma wielkie, śmiałe pomysły.

Dochód gwarantowany jest wielkim, śmiałym pomysłem, który mógłby poprawić życie milionów Amerykanów, gdyby został wprowadzony na szerszą skalę. Trzeba jednak podkreślić, że nie jest to lekarstwo na systemowe przeszkody, które powstrzymują ludzi od zdrowego, stabilnego życia.

Jak napisali badacze SEED w swoim raporcie: "dochód gwarantowany nie powinien być traktowany jako jedyne podejście do stabilności gospodarstw domowych, ale raczej jako jedna z opcji polityki, która powinna być wdrażana wraz z innymi, aby uzupełnić niedoskonałości rynku". Inne opcje polityczne obejmują zwiększenie podaży przystępnych cenowo mieszkań i podniesienie płacy minimalnej.

Na razie dostępne są tylko dane z pierwszego roku eksperymentu w Stockton - na pełne wyniki musimy poczekać do 2022 roku. Jednak wyniki samego pierwszego roku wskazują, że programy gwarantowanego dochodu - w połączeniu z lepszą polityką społeczną - mogą pomóc w długiej walce z ubóstwem.

Źródło: VOX.com

poniedziałek, 08 luty 2021 11:17

Największa szkolna masakra w historii USA

Columbine, Virginia Tech, University of Texas, Sandy Hook - przerażająca historia amerykańskich strzelanin w szkołach to lista, której członków nie sposób wymienić pojedynczo. Wspomnienie o jakiejkolwiek z nich automatycznie budzi skojarzenia z innymi. Jednak jedna nazwa jest wymieniania zaskakująco rzadko, a mowa o najstarszej i najbardziej śmiercionośna masakry szkolnej w historii USA: zamachu bombowym w szkole Bath.

W 1927 roku Bath było wioską liczącą 300 mieszkańców, mimo że znajdowała się 16 kilometrów od Lansing, stolicy stanu. Miejscową instytucją edukacyjną była Bath Consolidated School, zbudowana zaledwie pięć lat wcześniej, aby zastąpić rozproszone jednopokojowe szkoły na okolicznych polach uprawnych. Uczyło się w niej 314 uczniów z całego regionu, wielu z nich było dziećmi farmerów. Niektórzy uczniowie byli dowożeni, a wszyscy uczęszczali na zajęcia ze swoimi rówieśnikami w trakcie edukacji w szkole podstawowej i średniej.

18 maja był ostatnim dniem zajęć dla uczniów w tamtym roku, ale o 8:45 północne skrzydło trzypiętrowej budowli eksplodowało z taką siłą, że huk był słyszalny wiele kilometrów dalej.

- Wiedzieliśmy, że to przyszło z Bath, ale nie wiedzieliśmy co to było, więc wskoczyliśmy do starego samochodu i pojechaliśmy tak szybko jak tylko mogliśmy, żeby zbadać sprawę - powiedziała Irene Dunham dziennikowi Lansing State Journal. Stulatka jest najstarszą żyjącą osobą, która przeżyła katastrofę. Miała wtedy 19 lat, była uczennicą ostatniej klasy szkoły średniej - tego ranka została w domu z powodu bólu gardła.

- Pod dachem znajdowała się sterta ciał dzieci w wieku około pięciu lub sześciu lat, niektóre z nich miały powyrywane ręce, niektóre nogi, a część z nich nawet głowy. Nie można było ich rozpoznać, ponieważ były pokryte kurzem, gipsem i krwią - napisał lokalny redaktor Monty J. Ellsworth w swojej relacji z 1927 roku, zatytułowanej "The Bath School Disaster". - To cud, że część rodziców nie straciła przytomności, zanim zadanie wydostania dzieci z rumowiska zostało zakończone. Było to już między piątą a szóstą wieczorem, kiedy wyciągnięto ostatnie dziecko.

Podczas gdy członkowie społeczności pospieszyli na pomoc po eksplozji, zdobywając liny, aby podnieść zawalony dach i wyciągnąć uczniów i nauczycieli spod gruzów, na miejsce podjechał członek zarządu szkoły o nazwisku Andrew Kehoe. Kehoe wysiadł ze swojej ciężarówki wypełnionej dynamitem i odłamkami, wycelował w nią karabin i strzelił. W wyniku eksplozji zginął kurator szkoły, kilku innych przechodniów i sam Kehoe.

Oprócz setek kilogramów materiałów wybuchowych, które wywołały eksplozję w szkole, pracownicy straży pożarnej i policjanci znaleźli kolejne 200 kilogramów niewybuchłego dynamitu, który był umocowany w piwnicy szkoły, wraz z pojemnikiem z benzyną, który mógł być tam umieszczony w celu wywołania pożaru, gdyby zawiódł sam dynamit. Kehoe spalił również swoją farmę i zabił żonę oraz dwa konie - ich ciała znaleziono na farmie, wraz z tabliczką przyczepioną do ogrodzenia, z napisem: "Przestępców się tworzy, a nie rodzi".

Przed dokonaniem masakry Kehoe był szarym członkiem społeczności. Mieszkał z żoną, Nellie, na farmie i pełnił funkcję skarbnika w radzie szkoły w Bath. Ten były elektryk posiadał duży zapas materiałów wybuchowych - nadwyżki z czasów I wojny światowej - zakupionych od rządu, których używał, aby pomóc farmerom w usuwaniu pniaków drzew. Przed zamachem doszło do kilku niezwykłych incydentów: Kehoe zabił psa swojego sąsiada, zatłukł na śmierć jednego ze swoich koni i pokłócił się z członkami rady szkolnej o koszty bieżących podatków na rzecz skonsolidowanej placówki. Ale nigdy nie było to nic tak niepokojącego, żeby inni mieszkańcy wsi mieli jakiekolwiek podejrzenia, co się zbliża.

- Wiele z tych głupich rzeczy, które zrobił, było po prostu kretyńskimi incydentami, które ludzie od czasu do czasu popełniają - mówi Arnie Bernstein, autor książki pt. "Bath Massacre: America's First School Bombing".

Ostatecznie zginęły 44 osoby, w tym 38 uczniów. Nie był to pierwszy zamach bombowy w historii kraju - co najmniej osiem osób zginęło podczas wiecu na Haymarket Square w Chicago w 1886 roku, a 30, gdy bomba eksplodowała na Manhattanie w 1920 roku. Ale żaden nie był tak śmiercionośny jak ten, ani nie pochłonął tak wiele żyć dzieci.

Gazety starały się nadać sens tej tragedii. Nazywały Kehoe szalonym, obłąkanym, niepoczytalnym. Chociaż w tamtym czasie niewiele rozumiano na temat chorób psychicznych, media wciąż próbowały odkryć przyczyny zamachu. - W czerwcu poprzedniego roku powiadomiono go, że hipoteka na jego farmie zostanie przejęta, i to mogła być okoliczność, która uruchomiła w jego mózgu mechanizm anarchii i szaleństwa - twierdził "New York Times", a "Boston Daily Globe" sugerował, że dwa urazy głowy mogły zakłócić jego normalne myślenie.

- W podsumowaniu śledztwa napisano, że przez cały czas sprawca był racjonalnie myślący - mówi Bernstein. - Trzeba mieć racjonalny umysł, żeby to wszystko zaplanować. W rzeczywistości nie ma żadnego powodu takiego obrotu spraw.

W bezpośrednim następstwie zamachu bombowego, społeczność miasta została zalana kondolencjami i darowiznami, a także turystami. Podczas gdy w weekend w domach w Bath odbywały się pogrzeby, przez miasto przejechało aż 50 tys. osób, powodując ogromne korki. Jednak niemal tak szybko, jak narastała medialna gorączka, tak szybko się ona skończyła - po części z powodu pierwszego w historii lotu transatlantyckiego Charlesa Lindbergha, który odbył się dwa dni po zamachu. W połączeniu z brakiem prawdziwych mediów masowych, zamach bombowy w Bath szybko zniknął z obiegu wiadomości.

- W pewnym sensie to prawdopodobnie najlepsza rzecz, jaka mogła się przytrafić miastu, ponieważ dało im to czas na żałobę i przyswojenie - mówi Bernstein.

W ciągu jednego roku szkoła została wyremontowana, a zajęcia przeniesiono z lokalnych sklepów z powrotem do budynku szkolnego. Szkoła pozostała na swoim miejscu aż do lat 70-tych, kiedy to została zburzona i zastąpiona parkiem pamięci. W centrum parku stoi kopuła, dokładnie w tym samym miejscu, w którym znajdowałaby się na budynku szkoły. Dla Bernsteina jest to miejsce ciszy i spokoju, odpowiedni hołd dla uczniów i członków społeczności, którzy zginęli.

- W obliczu horroru odkrywamy, jak bardzo jesteśmy przyzwoici - mówi Bernstein. - To, według mnie, jest pięknem Bath.

Źródło: Smithsonian Magazine

W 1975 roku Gary Dahl wprowadził na rynek kolekcjonerską zabawkę o wdzięcznej nazwie "Pet Rock". Były to gładkie kamienie z meksykańskiej plaży Rosarito. Sprzedawano je jak żywe zwierzęta domowe, w niestandardowych kartonowych pudełkach, w komplecie ze słomą i otworami do oddychania. Szał na ten produkt trwał około sześciu miesięcy, kończąc się po krótkim wzroście sprzedaży w okresie świątecznym w grudniu 1975 roku. Chociaż do lutego 1976 roku zostały zdyskontowane ze względu na niższą sprzedaż, Dahl sprzedał ponad milion Pet Rocks (za 4 dolary za sztukę) i stał się milionerem.

Za zarobione pieniądze Dahl otworzył bar o nazwie "Carry Nations" w centrum Los Gatos w Kalifornii, co było nawiązaniem do aktywistki Carrie Nation. Dahl kontynuował pracę w reklamie, jednak przez lata unikał wywiadów, ponieważ "banda czubków" nękała go pozwami i groźbami. Jak sam skomentował w 1988 roku: - Czasami patrzę wstecz i zastanawiam się, czy moje życie byłoby prostsze, gdybym tego nie zrobił.

Rozwój

W kwietniu 1975 roku, będąc w barze z przyjacielem, Gary Dahl słuchał, jak jego znajomi narzekają na swoje zwierzęta domowe, co podsunęło mu pomysł na idealnego "pupilka" - kamień. Taki zwierzak nie musiałby być karmiony, wyprowadzany na spacer, kąpany ani czesany, nie mógłby umrzeć, zachorować ani być nieposłusznym. Dahl powiedział, że miały to być idealne zwierzęta domowe i żartował z tego ze swoimi przyjaciółmi. Mężczyzna wziął jednak swój pomysł na "zwierzaka" na poważnie i opracował instrukcję obsługi zwierzęcia kamiennego. Instrukcja była pełna kalamburów i gagów, które odnosiły się do kamienia jako prawdziwego zwierzaka.

Największym wydatkiem Dahla było wykrawanie i produkcja pudełek. Kamienie kosztowały tylko jednego centa za sztukę, a słoma była prawie za darmo. W przypadku pierwszego nakładu książeczek, Dahl miał zlecenie drukarskie dla klienta i "przyczepił" książeczkę z pet rock do głównego zlecenia. W ten sposób powstała partia, która wymagała jedynie przycięcia, prawie bez żadnych kosztów.

Marketing

W zestawie znajdował się 32-stronicowy oficjalny podręcznik szkoleniowy zatytułowany: "The Care and Training of Your Pet Rock", zawierający instrukcje, jak prawidłowo wychowywać i dbać o swojego nowego Pet Rocka (celowo brakowało instrukcji dotyczących karmienia, kąpieli i tak dalej). Instrukcja zawierała gagi, kalambury i żarty, a także wymieniała kilka komend, których można było nauczyć nowego zwierzaka. Podczas gdy "siad" i "zostań" były łatwe do opanowania, "przewrócenie się" wymagało zazwyczaj dodatkowej pomocy ze strony tresera. "Chodź", "stój" i "daj łapę" okazały się prawie niemożliwe do nauczenia; jednak "atak" był dość prosty (również z dodatkową pomocą siły właściciela).

Pet Rock stał się ponownie dostępny do zakupu 3 września 2012 roku. Firmą, która posiada obecnie prawa do znaku towarowego Pet Rock w Stanach Zjednoczonych, jest Rosebud Entertainment.

Źródło: Wikipedia

Pod koniec stycznia minie 15 lat od jednego z najtragiczniejszych wypadków z udziałem pociągu w nowożytnych Stanach Zjednoczonych. W wyniku zderzenia z SUV-em porzuconym na torach zginęło 11 osób, co do dzisiaj uważane jest za niezwykle szokujące wydarzenie dla lokalnej społeczności w Glendale.

Sieć pociągowa Metrolink wydała miliony dolarów na udoskonalenie swoich wagonów i nadal inwestuje pieniądze we wprowadzanie nowych technologii, tak aby uniknąć dalszych wypadków tych rozmiarów. Tragedia z Glendale jest dla nich czynnikiem motywującym do ulepszania środków ostrożności.

- Przeszliśmy długą drogę od tamtych czasów i z pewnością możemy dziś dość bezpiecznie i pewnie stwierdzić, iż jesteśmy najbezpieczniejszą linią kolejową w kraju - powiedział Jeff Lustgarten, rzecznik agencji.

Przypomnijmy - do zdarzenia doszło krótko po godzinie 6 rano 26 stycznia 2005 roku. Pociąg 100 Metrolink jechał na południe, kiedy uderzył w SUV-a porzuconego na torach w pobliżu granicy Glendale i Los Angeles.

Pociąg wykoleił się i doszło do katastrofy, w której zginęło 11 osób, a prawie 200 zostało rannych.

Juan Manuel Alvarez, który powiedział śledczym, że zamierzał popełnić samobójstwo, w ostatniej chwili zmienił zdanie i opuścił samochód. Obecnie odsiaduje 11 kar dożywotnich.

Metrolink w 2009 roku zgodził się zapłacić około 39 milionów dolarów w ramach ugody.

Wypadek ten uważany był za najtragiczniejszy w historii USA aż przez trzy lata, jednak we wrześniu 2008 roku pociąg osobowy zderzył się z towarowym odpowiednikiem od Union Pacific w Chatsworth, zabijając przy tym 25 osób.

- W 2010 roku Metrolink rozpoczął produkcję wagonów pasażerskich i kabinowych wyposażonych w "technologię zarządzania energią zderzeniową" - powiedział Lustgarten.

Jego zdaniem są one zaprojektowane tak, aby zderzaki pochłaniały lwią część energii w przypadku kolizji. Mężczyzna dodał, że w środku zainstalowano "łamliwe" stoły, które po uderzeniu powinny się złożyć, aby ograniczyć ewentualne obrażenia.

Prawie 140 nowych wagonów zostało zakupionych w cenie 210 milionów dolarów.

Po tragedii w Chatsworth, do której doszło po tym jak konduktor pisał SMS-y, zainstalowano kamery, aby upewnić się, że załoga sumiennie wykonuje swoją pracę.

Najnowszym "środkiem odstraszającym", który został wprowadzony w życie, jest system kontroli pozytywnej pociągu, który Lustgarten określił jako jedną z największych technologii ratujących życie, jaką widział przemysł kolejowy.

- Jest to technologia oparta na społeczności i globalnym pozycjonowaniu, która pozwala na przejęcie naszych pociągów, bezpieczne sterowanie i wyłączenie ich, jeśli konduktor nie robi tego, co powinien - powiedział Lustgarten.

Źródło: LA Times

We wrześniu 1989 roku prezydent Rosji Borys Jelcyn i garstka sowieckich towarzyszy udali się na niezaplanowaną 20-minutową przechadzkę po Randall's Supermarket po zwiedzeniu Johnson Space Center.

Był 16 września 1989 roku, a Jelcyn - nowo wybrany do parlamentu radzieckiego i Rady Najwyższej - właśnie odwiedził Johnson Space Center.

W JSC Jelcyn odwiedził kontrolę misji i makietę stacji kosmicznej. Według reporterki Houston Chronicle, Stefanie Asin, to nie ekrany, tarcze i ogólne zdumienie w NASA wprawiły go w zachwyt - prawdziwym szokiem okazała się dla niego nieplanowana wycieczka do pobliskiego Randalla.

Jelcyn, mający wówczas 58 lat, "przechadzał się po korytarzach Randalla ze zdumieniem kiwając głową" - twierdzi Asin. Powiedział swoim towarzyszom Rosjanom, że jeśli ich ludzie, którzy często muszą czekać w kolejce na większość towarów, zobaczą warunki w amerykańskich supermarketach, "nastąpi rewolucja".

Klienci i pracownicy zaczepiali go, aby uścisnąć mu dłoń i przywitać się. W 1989 roku ludzie nie mieli w kieszeni smartfonów, więc selfie z Jelcynem nie wchodziło jeszcze w grę.

Jelcyn pytał klientów o to, co kupują i ile to kosztuje, a następnie zapytał kierownika sklepu, czy potrzebne jest specjalne wykształcenie do zarządzania sklepem. Na zdjęciach Chronicle widać, jak zachwyca się sekcją warzyw, kącikiem rybnym i kasami. Był szczególnie podekscytowany mrożonymi puddingami.

"Samo Biuro Polityczne nie ma takiego wyboru. Nawet pan Gorbaczow" - oznajmił. Kiedy przy pomocy tłumacza wyjaśniono mu, że w sklepie są tysiące przedmiotów na sprzedaż, nie uwierzył. Myślał nawet, że sklep ten został wcześniej przygotowany, co miało być dla niego popisowym przedstawieniem. Nie wiedział, że istnieją tam niezliczone sklepy w całym kraju, niektóre z jeszcze większym asortymentem niż ten, który odwiedził.

Zadziwił go fakt, że takie sklepy były na prawie każdym rogu ulicy w Ameryce. Zaproponowano mu nawet bezpłatne próbki sera. Według Asin Jelcyn nie odszedł z pustymi rękami, ponieważ dostał małą torbę z gadżetami.

Mniej więcej rok po odejściu rosyjskiego przywódcy od władzy, biograf Jelcyna napisał, że podczas podróży samolotem do następnego miejsca docelowego Jelcyna, Miami, prezydent był wyraźnie przygnębiony. Nie mógł przestać myśleć o obfitym jedzeniu w sklepie spożywczym i o tym, co jego rodacy musieli w tym samym czasie doświadczać w Rosji.

W swojej autobiografii Jelcyn pisał o doświadczeniach w Randallu, które, zdaniem ekspertów, zrujnowały jego pogląd na komunizm. Dwa lata później opuścił Partię Komunistyczną i rozpoczął reformy mające na celu odwrócenie odpływu gospodarczego w Rosji.

Być może trzeba za to "podziękować" mrożonemu puddingowi Jell-O, który podziwiał - co udało się uchwycić na fotografii.

- Kiedy zobaczyłem te półki wypchane setkami, tysiącami puszek, kartonów i wszelkiego rodzaju towarów, po raz pierwszy poczułem się dość szczerze załamany sytuacją narodu radzieckiego - napisał Jelcyn. - Ten, tak potencjalnie bardzo bogaty kraj jak nasz, został doprowadzony do stanu takiej biedoty! Na samą myśl robi mi się źle w sercu.

Sam lider ustąpił ostatniego dnia 1999 roku po kilku latach podejmowania prób wprowadzenia nowego systemu w Rosji. Wszechobecne kumoterstwo zdołało jedynie stłumić marzenie Jelcyna dla jego kraju. Korupcja i niekompetencja nękały jego ostatnie lata urzędowania. Mówi się, że dobrowolne opuszczenie Kremla uchroniło go przed postępowaniem karnym.

Jego następcą został premier Władimir Putin, który zaczął pełnić obowiązki prezydenta. Putin był doradcą Jelcyna w poprzednich latach.

Jelcyn zmarł w 2007 roku w wieku 76 lat.

Źródło: New Haven Register

Free Joomla! template by L.THEME