Nie rozpoznaje głosów, chyba że jest to Sean Connery

lekarz, gabinet

Uwaga – poniższy tekst to tłumaczenie artykułu z 2008 roku.

Odkąd tylko pamięta, 60-letnia Brytyjka, znana tylko jako KH, nie była w stanie rozpoznać głosów, nawet własnej córki. Jeśli nie widzi twarzy osoby mówiącej, często nie ma pojęcia, kto do niej mówi. Jeśli jej córka dzwoni przez telefon lub niewidziany przez nią kolega z pracy mówi coś do niej, to tak, jakby słyszała dany głos po raz pierwszy.

Z wyjątkiem sytuacji, gdy mówi Sean Connery.

KH nie wiedziała, co jest przyczyną jej problemu, dopóki nie przeczytała artykułu w czasopiśmie o wadzie neurologicznej, która sprawia, że ludziom niezwykle trudno jest rozpoznawać twarze – stan zwany prozopagnozją. Zastanawiała się, czy może to mieć jakiś związek z jej doświadczeniami. Mając nadzieję, że lekarze rozwiążą jej tajemnicę, skontaktowała się z badaczem prozopagnozji dr Bradem Duchaine’em z University College London.

– Myślała, że ma wokalną [wersję] prozopagnozji – powiedział Duchaine w wywiadzie. – Ale nigdy nie robiliśmy nic związanego z głosami. Przeprowadziliśmy więc kilka testów twarzy, kilka testów głosu i zobaczyliśmy, że jest na poziomie”.

Rezonans magnetyczny nie wykazał żadnych oczywistych wad strukturalnych ani urazów. Duchaine i Lucia Garrido z Instytutu Neuronauki Poznawczej UCL stworzyli więc serię bardziej złożonych zadań, aby dokładniej przetestować zdolność KH do rozpoznawania twarzy, głosów, emocji, muzyki i ogólnego postrzegania mowy.

Duchaine i Garrido zaprezentowali KH głosy znanych osób o charakterystycznych głosach. Aktorka Joanna Lumley (najbardziej znana w USA z roli w brytyjskim serialu komediowym „Absolutnie fantastyczne”), była brytyjska premier Margaret Thatcher i David Beckham zostali łatwo rozpoznani przez grupę osób biorących udział w badaniu, ale żaden z nich nie został prawidłowo przypisany przez KH.

Tylko jeden z głosów sprawił, że w jej uszach pojawiło się coś rozpoznawalnego: niepowtarzalny głos aktora Seana Connery’ego, oryginalnego Jamesa Bonda.

– Jego akcent jest charakterystyczny – wyjaśnił Duchaine. – Zaś ona jest Brytyjką po sześćdziesiątce… powiedzmy, że jest prawdopodobne, że zwrócił jej uwagę.

W końcu Duchaine i jego koledzy zdali sobie sprawę, że KH była pierwszym udokumentowanym przypadkiem osoby, która urodziła się bez zdolności wykrywania znajomych głosów. Lekarze czasami obserwują ten stan zwany fonagnozją, zwykle w następstwie udaru mózgu, gdy jego uszkodzenie wpływa na percepcję słuchową. Fonagnozja rozwojowa jest jednak wadą wrodzoną, której przyczyna jest wciąż nieznana.

Aby dowiedzieć się więcej o tym schorzeniu, Duchaine prowadzi dalsze badania z KH. Naukowcy użyli specjalistycznych skanów, aby porównać jej mózg podczas słuchania głosów z mózgami zdrowych osób, aby zobaczyć, które obszary mózgu są stymulowane – lub nie, w jej przypadku. Opierając się jednak na swojej pracy z prozopagnozją, w której można dostrzec niewiele, jeśli w ogóle, różnic, wątpi, by jego zespół znalazł wiele.

Jeśli chodzi o KH, jej wada neurologiczna nie przeszkodziła jej w prowadzeniu bardzo udanego życia zawodowego, chociaż musiała oswoić kilka mechanizmów zaradczych.

Musiała na przykład ustalać sztywne terminy odbierania połączeń telefonicznych, aby wiedzieć, kto zadzwoni o 19:00. Zdarzały się też żenujące spotkania towarzyskie, jak wtedy, gdy były szef rozmawiał z nią, stojąc za kanapą, na której siedziała KH. Ponieważ nie odwróciła się, by go powitać, pomyślał, że został zlekceważony.

Duchaine wystosował apel do wszystkich osób, które uważają, że mogą być fonagnozykami i zachęca je do skontaktowania się z nim za pośrednictwem strony internetowej www.faceblind.org. Jak dotąd, jak mówi, skontaktowało się z nim pięć lub sześć osób. Oczekuje, że okaże się, iż fonagnozja rozwojowa może nie być aż tak rzadka. Dla porównania, rozwojowa prozopagnozja wydawała się być bardzo rzadka w latach 90., ale obecnie wiadomo, że wiele osób się z nią boryka.

– Mamy nadzieję, że badania nad stanem KH pomogą nam lepiej zrozumieć szereg kwestii związanych z rozpoznawaniem głosu – mówi Duchaine. – Prozopagnozja rozwojowa pomogła nam zrozumieć poznawcze, neuronalne i genetyczne podstawy rozpoznawania twarzy, a agnozja głosowa może zrobić to samo w przypadku rozpoznawania głosu.

Badania mogą pomóc nie tylko osobom takim jak KH, ale także innym, którzy mają problemy z rozumieniem głosów z powodu innych rodzajów problemów rozwojowych lub uszkodzeń mózgu.

Źródło: NBC News

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *